Διατατική οστεογένεση

Διατατική οστεογένεση χαρακτηρίζεται η διαδικασία επιμήκυνσης των οστών με τεχνικές που αξιοποιούν τη φυσική ιδιότητα των οστών να δημιουργούν νέα οστική μάζα και να επεκτείνονται για να καλύψουν το υπάρχον οστικό έλλειμμα. Πρόκειται για την τεχνική Ilizarov η οποία πρωτοεφαρμόστηκε στην Ορθοπαιδική και στη συνέχεια σε πολλές άλλες ιατρικές ειδικότητες.

 

Στη γναθοπροσωποχειρουργική, η διατατική οστεογένεση χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να επιτευχθεί η επιμήκυνση του οστού μιας μικρής γνάθου ώστε να εναρμονιστεί με την άλλη. Ωστόσο, επειδή για τη διατατική οστεογένεση απαιτούνται συσκευές εσωτερικής και εξωτερικής οστεοσύνθεσης (που συγκρατούν τα κομμένα προς επιμήκυνση οστά), ως εφαρμογές στη γνάθο και στο πρόσωπο δημιουργούν σοβαρά λειτουργικά και αισθητικά προβλήματα.

Για τους παραπάνω λόγους η διατατική οστεογένεση εφαρμόζεται κυρίως για την καθ΄ ύψος αντιμετώπιση του οστικού ελλείμματος σε μία από τις δύο γνάθους. Πρόκειται για την κάθετη διατατική οστεογένεση , με την οποία ο γναθοχειρουργός αυξάνει το ύψος του οστού της γνάθου.

Η τεχνική χρησιμοποιείται γενικότερα για διαταραχές της σκελετικής διάπλασης των οστών των γνάθων και του προσώπου, ή άλλων προβλημάτων στο στόμα. Επίσης στην περίπτωση που υπάρχει προχωρημένη απορρόφηση των γνάθων, η εκτεταμένη κάθετη οστική αναγέννηση είναι συχνά αναπόφευκτη για την αποκατάσταση των ασθενών με εμφυτεύματα. Αυτές οι επεμβάσεις  γίνονται σε δύο φάσεις και είναι αρκετά χρονοβόρες για τους ασθενείς.